Hart vol liefde

“ Ik zou je graag weer willen zien, mag ik langs komen?” Hij stuurt de woorden die ik lang wilde horen. Maandenlang hoopte ik dat hij iets van zich zou laten horen en net toen ik hem vergeten dacht te zijn appte hij.

Ik bedenk hoe gek het is gelopen tussen ons. Lang deed hij zijn best voor me, maar toen hij mijn hart mocht hebben vergat hij hoe zuinig ik er op was geweest en gaf hij zijn aandacht aan een ander alsof mijn hart niet kapot kon gaan.

De dag dat hij de deur dichtdeed voelde het alsof mijn hart aan stukken was gescheurd door een leeuw en dat ik voor eeuwig met een kapot hart rond zou lopen, maar net nu het begint te wennen dat ik constant stukjes hart voel rond dwarrelen door mijn lichaam belt hij op.

“ Ik dacht, misschien moet ik een keer voor je koken. Hoe wil je je eitje.” Het is een week na zijn berichtje en nu staat hij voor de deur met het doosje in zijn hand. Het liefste wil ik zeggen dat dit geen koken is en dat ik niet van eieren houd maar waarom zou ik het feestje verpesten voordat het begint.

 “Doe maar zachtgekookt.” en ik denk aan hoe het ik het straks met een mes zal onthoofden en hoe het eigeel lekkend over mijn mes op het bord zal stromen.

Het ei doet met denken aan mijn leven. Mensen om me heen zeggen dat ik harder moet worden, meer voor mezelf op moet komen, maar dat wil ik niet. Ik had in mijn leven alle recht om nooit meer iemand te vertrouwen maar ik wil blijven breken als je me aantikt.

In mijn hoofd wil ik blijven geloven dat als ik uit het vliegtuig spring en mijn parachute niet opengaat er beneden iemand klaar staat om mij in armen op te vangen. Dat er altijd mensen zullen zijn die ook zeggen dat de beren speciaal voor ons op de weg staan zodat wij ze kunnen temmen.

De kookwekker piept en terwijl hij het ei voorzichtig voor me neerlegt raakt hij me aan. Hij lacht en ik voel hoe ik breek. Hoe de schil om mijn hart barstjes begint te krijgen. Hij kijkt me bezorgd aan en ik voel hoe ik moet kokhalzen. Met mijn mouw veeg ik spuug uit mijn mondhoeken. Als ik vluchtig kijk lijkt het wel geel. Eindelijk begint het te breken, maar ik ben niet meer kapot. Ik ben precies zoals ik altijd hadden willen zijn, zachtgekookt.

3 reacties

Ruud Egging 9 oktober 2019 Reageer

Mijn hart barst een beetje open met je mee
Ook ik kan niet vaak zeggen van NEE.
Al vergelijk ik mij niet met een eitje,
ik geniet van jou , jij bezig bijtje.
Vertel nog maar veel mooie sprookjes,
Ik begin er langzaam in te geloven.

Yosta 9 oktober 2019 Reageer

Zo lief en kwetsbaar

Geef een reactie