Ode aan Linda

“Lees je graag? Je lijkt op Linda, die houdt daar ook van.” Een vreemde man staat voor me met een glas bier in zijn hand. Normaal zou ik zeggen dat hij me met rust moest laten maar hij zegt de woorden alsof hij geen andere keuze heeft dan ze aan mij te vertellen.

” Laat me een biertje voor je kopen. Omdat jij ook boeken leest.” Hij wijst naar mijn volle glas en ik wil geen nee zeggen want hier zit een man met een verhaal. Ik ben geen schrijver, ik wil alleen verhalen van mensen optekenen omdat herkenning soms troost.

” Op voorwaarde dat je me alles vertelt over haar, dan mag het.” Hij glimlacht en ik denk aan Linda die ik nu nog niet ken.

“Linda maakte er altijd een feestje van.” Hij lacht om een herinnering die ik niet deel. “Ze zou ook met jou gaan praten. Maar nadat ze ziek werd zei ze, dat ze op vakantie wilde naar Amerika. En ze vond het zo fijn.” Weer die glimlach. Dan belde ze op en zei ” Papa, Alles is hier groot, alles. En dan lachte ze en ik kon dan alleen maar denken aan hoeveel ik van haar hield. Soms dacht ik dat ik haar meer los moest laten, maar ik kon het niet. Want ik wist dat er een tijd zou komen dat ze altijd los van me zou zijn.” Hij neemt een slok bier en ik wil niet huilen omdat het zijn verdriet is.

” Nu is ze dood. Ze werd maar dertig.” Ik denk aan mijn eigen kinderen en hoeveel geluk ik heb gehad. Niets meer dan dat. Want ik heb ze nog. Ik slik moeizaam mijn bier weg en haat mezelf dat ik stiekem huil omdat ik een voorschot neem op mijn eigen ongeluk dat er niet eens is.

” Weet je, haar vriend krijgt nu een baby met z’n nieuwe vriendin. En dat vind ik prachtig want ze zijn zo leuk. Maar opeens lijkt ze dan zo ver weg. “Hij zucht uit en ik denk aan de opa die hij had kunnen worden. Aan de blokkentorens die niet gebouwd gaan worden. De ongegeven kusjes die altijd op zijn lippen blijven wonen.

“Mag ik.” Ik wil vragen of hij een foto heeft van het meisje van wie hij zoveel houdt, maar bedenk me net op tijd. Want Linda is hier al. Ze danst op de tafel, maakt er feestje van. Praat met iedereen. Vandaag is ze levend. Daar is geen foto voor nodig. De meeste dagen is ze heel ver weg maar nu, zo tussen ons in, als hij over haar praat, is ze weer even heel dichtbij.

7 reacties

Ron 22 augustus 2019 Reageer

Wat ontroerend mooi geschreven Chantal!

Gerrit Van Nijendaal 23 augustus 2019 Reageer

Wat een verhaal zeg heel indrukwekkend

Emile 23 augustus 2019 Reageer

Wat weer een prachtige blog! En jouw vreugde is je zo gegund. Helaas zien en spreken wij elkaar zelden want ik hou van je.

Luuk 23 augustus 2019 Reageer

Brok. Keel.

Frank Vermeulen 23 augustus 2019 Reageer

Ik zit ff met een brok in m’n keel, mooi verwoord Chantal

Aytun Çaka 25 augustus 2019 Reageer

Stil van. Tranen prikken, brok in mijn keel.

Mooi verwoord, met een enkele pennenstreek schets je de situatie en breng je “Linda” tot leven. Chapeau.

Elly Austen 31 augustus 2019 Reageer

Mooooooiiii

Geef een reactie