De man die nooit lacht

“Zullen we samen wachten op de uitslag? Ik stel de vraag maar weet het antwoord al. Want als hij al iets wil delen dan is het niet met mij. Boos kijkt hij me aan, en ik vraag me af of hij ooit dit leven leuker gaat vinden.“Wat denk je zelf?” Ik haal mijn schouders op en draai mijn hoofd van hem weg. Ondanks dat ik het niet wil doet de afwijzing van zijn liefde nog steeds pijn.

“Bel je me dan? Asjeblieft?” Ik hoor hoe verdrietig ik klink. Aan elke strohalm die hij me aanreikt houd ik me aan vast als een drenkeling aan een boei.

Hij gaat en boos stap ik op mijn racefiets. Sommige dagen helpt er niets behalve mijn lichaam uit te putten met lichamelijke pijn. Halverwege de rit gaat mijn telefoon. “ Ik ben gezakt.” Zijn stem klinkt monotoon als de robot die ik ben. Nergens een spoor van verdriet.Omdat het nooit beter gaat worden.

“Ik houd van je. Heel veel. Voor mij maakt het niet uit. Oké?” Met het laatste woordje hoop ik dat hij bevestigend zal antwoorden. Dat hij ook van mij houdt. Oorverdovende stilte aan de andere kant van de lijn. Ook hij wil zich laten troosten door de leugens die ik vertel. Want het maakt me wel uit en hij weet het.

 Ik wilde een kind dat mee kon doen in de maatschappij. Een van wie ik verwachtingen had. En beiden weten we dat het hem niet gaat lukken. Hoe kan het dat ik alle andere kinderen precies goed vind zoals ze zijn, maar dat ik van hem verwacht dat hij voldoet aan het beeld dat ik in mijn hoofd heb. Waarom accepteer ik niet dat hij anders is.

“ Kom je straks asjeblieft naar huis?” De woorden klinken alsof een vrouw die wacht tot haar man zijn minnares verlaat.Met tegenzin gaat hij akkoord want hij wil de teleurstelling die op mijn gezicht gebeiteld staat niet zien. En hoe ik ook mijn best zal doen, hij doorziet mij als geen ander.

Tegen vier uur hoor ik gemorrel aan het slot. Met mijn beste gezicht, champagne, slingers en taart open ik de deur. Verbaasd kijkt ie me aan.

“Voor mij ben je geslaagd in het leven.” Ik kus zijn wang maar hij draait zijn hoofd weg. En ondanks dat kleine gebaar dat laat zien dat hij me niet echt mag, lacht ie. En ook al weten we beiden dat ik het niet meen, dat hij heel even lacht is waar ik ooit van heb gedroomd.

3 reacties

Emile 12 juni 2019 Reageer

Hey, wat vind ik dat ontzettend lief van je!

Jacco 13 juni 2019 Reageer

Ik lees dit met een brok in m’n keel. En ik wil nu iets bemoedigends typen maar weet niet wat. Dus dan maar een hartje. Hartje!

Petri vissers 13 juni 2019 Reageer

Mijn boodschap voor jou Chantal. Hij houd van jou! Bij tegenslagen kun jij er voor hem zijn ,daar staat hij voor open , zo blijkt.super hoe jij hem opwachte met taart en slingers en je lieve woorden.hij belde je over de uitslag , dus deelde het met je !
Hij is uniek en bijzonder gewoon om wie hij is . De tegenslagen vormen hem in het negatieve.
Mijn advies, bekijk met professionele begeleiding welke mogelijkheden betreft school/ opleiding passen bij hem,en laat hem groeien / ontwikkelen naar wat in zijn vermogen ligt.
Nogmaals hij is uniek hij is bijzonder, hij verdient het om wat vaker te kunnen lachen .en onthoud beiden jullie hebben elkaar om bij tegenslagen er voor elkaar te kunnen zijn

Geef een reactie