Hoe mijn hart gebroken werd

“Chantal, ik wil echt gaan, ik wil hierover nadenken.” Ik kijk naar het meisje waarvan ik vermoed dat ze mijn vriendin is, maar zeker weten doe ik het niet.

“Oké, daar is de deur. Je bent vrij om te gaan.” Ik hoor de hardheid in mijn stem die ik net niet kan onderdrukken. Rationeel gezien mag iedereen zijn tijd besteden zoals ie wil en toch voel ik mijn hart scheuren. Want waarom wil ze midden in ons gesprek weggaan? Heb ik iets verkeerds gezegd? Ik weet dat ik de woorden beter kan schrijven dan zeggen maar voor haar deed ik altijd mijn best.

Het liefste wil ik haar zeggen dat ik haar sowieso niet leuk vond en dat ze weg moet blijven. Dat er voor haar andere mensen zijn die mij wel leuk vinden. Maar de onzekerheid overvalt me.

Ze loopt door de deur maar laat haar tas staan. “ Wil je je tas niet mee?” Ik wijs naar haar tas maar ze schudt haar hoofd. “Ik wil nog met je verder praten, alleen nu niet.” Mijn hart begint steeds sneller te kloppen, het liefst wil ik overgeven maar ik weet niet waarin. Het zweet drupt over mijn voorhoofd heen. Ik voel een zware druk op mijn borst. Met mijn vingers duw ik in mijn klamme vel. Aan alles voel ik dat mijn plakband hart los laat en ik voel de deeltjes zweven door mijn lichaam.

“ Is goed.” Ik slik de omhoog gekomen stukken hart weer door. Lijmresten plakken aan mijn tong. In de verte zie ik nog net hoe ze de deur achter zich dicht trekt. Terwijl de deur in het slot valt onderdruk ik de neiging in haar tas te kijken.

Want vandaag waande ik me veilig omdat zij bij me was. Ik had er niet op gerekend dat ze me pijn ging doen. Zij schijnbaar wel, en ergens hoop ik in haar tas duct tape te vinden, om mijn gebroken hart te plakken.

Maar ik durf niet te kijken, want stel dat ik het vind, dan was ze dit dus altijd al van plan.

l

2 reacties

Emile 29 mei 2019 Reageer

Laaiverd, je krijgt een knuffel van me!

Gerrit 29 mei 2019 Reageer

Wat heb je dat mooi op geschreven wat je voelde vind ik knap hoor

Geef een reactie