Het meisje met het lampje in haar lichaam

“Kijk mama, ik ga op kamp.” Het meisje dat licht geeft alsof ze een lampje heeft ingeslikt duwt het papiertje in mijn handen. Drie dagen. Twee nachten. Zo dichtbij maar het voelt een wereld verderop.

Met tegenzin pak ik het briefje aan. Want hoe leg ik uit dat ik het gevoel niet kan plaatsen. Dat ze vaker op kamp is geweest maar dat alles in mijn lichaam zich hevig verzet deze keer. Het is te groot en er zijn teveel mensen die ik niet ken.

Juist ik zou moeten weten dat het bijna altijd een bekende is, maar ik wil mijn eigen schijnveiligheid. Alles waarmee ik kan afkopen dat haar iets gaat gebeuren. Ik open mijn telefoon en toets alle namen die haar zullen helpen op mijn telefoon in. Gezichten bij de namen. Alles om het onheil af te wenden.“Mama, wat doe je? Mag het al?” Snel draai ik mijn telefoon om. Want hoe leg ik uit dat ik iedereen op wil zoeken online. Om te zien met wie ze mee gaat. Wie haar gaat troosten als ze heimwee heeft en haar onder de douche zet als ze zelf te moe is.

“Niets, ik moest even kijken in mijn agenda.” Het is een leugen om drie seconden langer na te kunnen hoe ik het beste tegen haar kan liegen.

“Was dat nou mijn meester?” Ik wil mezelf slaan dat zij zag wie ik opzocht. In mijn hoofd denk ik aan de woorden van de therapeut. Dat mijn angst niet de hare is. En dat ik haar, haar eigen dingen moet gunnen.

“Het zijn allemaal vaders hoor. Zo bijzonder zijn die niet.” Ik kijk naar haar gezicht die steeds meer licht geeft. Natuurlijk zijn het vaders en moeders. Mensen met dochters die ook hen veiligheid willen bieden. Die mijn dochter prima een kusje op haar knie kunnen geven als ze is gevallen. Ik weet dat ze gelijk heeft en toch voelt het alsof een muis door mijn hersenen knaagt. Ik projecteer mijn eigen angst omdat ik weet hoe donker het erna is.

“ Ik zal het invullen, is dat goed?” Haar lacht straalt me tegemoet terwijl ik de woorden invul. Ik kijk naar mijn zonnenkind en hoop dat ze nooit iemand tegenkomt die het lichtknopje van haar inwendige gloeilamp uitdoet.

3 reacties

Robert Oor 18 mei 2019 Reageer

#slik wat werkt zoiets door….

Gert Omta 18 mei 2019 Reageer

Wordt er stil van en verdrietig voor jou. Ik herken je angst.

Emile 15 juni 2019 Reageer

Laaiverd!

Geef een reactie