Verdrinken aan de keukentafel

“ Chantal, kunnen we een keer praten. Lijkt me leuk.”  Voordat ik na kan denken heb ik ‘ja’ gezegd. En nu heb ik spijt. Omdat het voelt alsof mijn hart in mijn handen ligt en hij kan zien hoe stuk het is. Dat het gerepareerd is met plakband maar dat het loslaat en bijna uit elkaar valt.

En zo zit ik op een ochtend bij hem aan de keukentafel. Hij is lief en aantrekkelijk en toch wil ik wegrennen. Zeggen dat ik dit helemaal niet wil. Dat het een impulsieve actie was. Met moeite slik ik het verdriet in mijn keel weg. Hoe vertel ik hem dat ik er niet tegen kan als iemand me iets vraagt en ik niet weet wat. Dat ik in paniek raak en per ongeluk alle dingen zeg die ik voor mezelf wil houden.

Hij stelt de vragen en ik wilde dat ik minder eerlijk was. Dat ik beter kon liegen. Omdat de waarheid niet meer troost. “Heb je ergens spijt van tijdens het gesprek?” Het is lief dat hij het vraagt en ik haal mijn schouders op. Ik wil niet meer praten maar weglopen. Ergens waar ik alleen kan zijn. Snel drink ik mijn koffie op en vraag me af of ik midden in het gesprek weg kan gaan. 

 Maar ik kan niet meer lief zijn en op hem letten. Er komt een vloedgolf aan emoties aan en het enige dat ik kan doen is wegzwemmen. Mijn hart onder mijn arm geklemd. Nu kan ik het nog redden om aan vasteland aan te komen zonder te verdrinken in het verdriet van het verleden. 

Mijn hele leven wil ik alles mooier maken maar hij liet me heel even zien dat ik over het zwart heen kon kleuren maar dat het altijd zichtbaar blijft. Dat mijn verleden niet mooier wordt door het beter te fantaseren. Ik wil geen waarheid, ik wil getroost worden door een leugen.

In mijn hoofd kon misbruik liefde zijn. Was ik deel van de schuld. Nu hij zegt dat ik er niets aan kan doen betekent het ook dat het iedereen kan overkomen. Dat je ook onschuldig kan worden veroordeeld tot levenslang. Ook mijn kinderen. 

Als ik naar buiten loop weet ik wat er gaat gebeuren. Een lichtblauwe golf waarin ik aan het verdrinken ben overspoelt mijn lichaam. Mijn hart glipt uit mijn handen en drijft op mijn tranen naar de zee en ik blijf zwemmen zolang ik kan. Maar het is al te laat, ik ga het strand niet meer redden vandaag.

4 reacties

Emile 10 april 2019 Reageer

Kon ik je nu maar in mijn armen houden.

Robert Oor 11 april 2019 Reageer

Slik, wat kut voor je. Ik hoop dat je er ooit mee kunt dealen.

Fons 27 april 2019 Reageer

Jezus meissie…… kut kut kut. Goed dat je het van je afschrijft. Xxx

Raimund 14 juni 2019 Reageer

Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe dit me enerzijds naar de keel grijpt, uit balans brengt maar tegelijk doet bewonderen hoe intens en gevoelig je dit hebt kunnen schrijven. Ook in de tijd van MeToo, nu mensen denken dat het gemakkelijker is geworden om te benoemen wat steeds meer anderen blijkt te zijn overkomen, is het voor sommigen van die anderen nog steeds een diep weggestopt geheim, een doos van Pandora die niet kan worden geopend omdat je niet weet wat dan gebeurt. Hulde.

Geef een reactie