Ode aan een vrouw ( #3)

“Mama, mag ik nog even weg en twee slaapfeestjes geven?” Ze zegt de zin in een ademteug en hoewel die twee dingen niets met elkaar te maken hebben zie ik het verband. Omdat ze mijn kind is en mijn brein ook zo werkt. In mijn hoofd denk ik eraan hoe erg ik het vind als anderen in mijn huis zijn. Dat ik dan zoveel wil geven dat ik het amper bij kan benen. En toch is mijn huis ook haar huis dus zal ik ja zeggen. “ Leuk.” De leugen verlaat mijn mond en ik zie de opluchting. Het feest kan doorgaan. En terwijl ze haar telefoon pakt droom ik haar weer klein.

Want hier staat ze. Iets tussen een meisje en vrouw in.Lag ze gisteren nog huilend aan mijn borst, vandaag is ze veertien. En ik weet niet hoe de jaren als zand door mijn vingers zijn geglipt. Heb ik haar genoeg uitgelegd over het leven. Gewaarschuwd maar niet bang gemaakt? Moet ik haar nog een keer laten beloven dat ze nooit het huis uit moet gaan zonder fietslampjes?Zeggen dat ze zich in moet smeren ook als de zon niet fel lijkt.Ze moet het allemaal al honderd keer hebben gehoord.

“ Mama, weet je waarom ik me nooit zorgen maak?” Ze legt haar telefoon neer en trekt haar jas aan. Ik schud met mijn hoofd. “ Omdat jij het al voor ons beiden doet, dus dan hoef ik het niet meer.” Ze buigt zich naar me toe voor een kus. Ik glimlach omdat ik dat altijd heb gewild. Dat zij geen zorgen heeft. Tot nu toe heb ik haar redelijk ongeschonden tot hier gebracht. Nog vier jaar, ik ben er bijna. Het moet lukken.

“ Veel plezier schatje.” Ik slik alle andere woorden in. Ze weet allang dat ze op moet letten maar niet teveel. Dat ze voorzichtig moet zijn maar dat ze niet van glas is. 

Plots trekt ze haar jas weer uit. “ Er zit hier een vlek wil jij hem wassen?”  Zonder jas loopt ze naar buiten en zwaait nog snel door de ruit voordat ze op haar fiets stapt. De zon schijnt op haar blonde haren. En ik zie hoe ze steeds verder verdwijnt uit mijn leven. 

Als ze om de hoek is pak ik haar jas op en laat hem vallen op de grond. Met een zachte plof rollen er twee fietslampjes uit. Als ik haar opbel staat haar telefoon uit. Zuchtend gooi ik haar jas in de wasmachine. En ik denk “ Ik heb nog vier jaar en er is nog te veel te doen.”

2 reacties

Emile 8 april 2019 Reageer

Supermeid! Volgens mij ben jij een hele lieve mama.

Jacco 8 april 2019 Reageer

Hoi Chantal, je kent me niet, maar ik volg je op twitter. Als ouder van 2 smurfjes van 6, 4 en eentje die september wordt geboren, wil ik je zeggen dat je me vaak laat lachen, en soms laat huilen. En je inspireert me door me soms een inkijkje te geven in je hele, héle grote hart. Dank daarvoor!

Geef een reactie