Ode aan de man #2 ( De man zonder wie ik nooit mijn diploma had gehaald.)

“Je doet jezelf altijd tekort door iedereen voorop te zetten behalve jezelf.” Hij tikt heel snel tegen mijn hand aan. Het is begin mei en we zitten op een bankje in Helpman. Hij praat en ik luister. Het is gek dat we elkaar nauwelijks kennen en dat hij toch op sommige momenten mijn gedrag zo kan spiegelen dat ik niet durf te kijken.

“ Ik weet niet of het waar is.” ‘Het is een slap excuus om niet te veranderen. Hoe leg ik hem uit dat ik mijn leven lang al gewend ben om me aan te passen aan de ruimte waar ik ben.“ Je wilt dit wel . Ik mag dit. Werk maar gewoon mee.” Het zijn woorden die ik zo vaak heb gehoord dat ik ze eigen heb gemaakt. Gewoon doen wat een ander zegt. Dan is alles zo voorbij. Ik kan niet zelf beslissen.

“ Jij weet ook dat het zo is.” Ik voel hoe ik met mijn ogen rol. Soms erger ik me aan het  feit dat hij nooit even aan mijn kant gaat staan. Weer moet ik zelf nadenken en alles doet al zo’n pijn.

Ik knik met mijn hoofd.” Weet ik ook wel.” Mijn nagel prikt in mijn vel. Het leidt af van de pijn die ik van binnen voel. Ziet hij dan niet dat ik mijn hart achter me aan sleep. Dat het bloedend aan zijn aders uit mijn borstkas op de grond hangt en dat ik langzaam sterf.

“ Wat zou je het liefste willen doen?” Ik denk aan de dood en dat hij dat niet wil horen. Dat ik een poging moet doen iets van mijn leven te maken.

“ Schrijven. Want met schrijven kan ik de chaos in mijn hoofd weer ontwarren. Mijn gedachten zijn een bol wol die door een kat door elkaar is gehaald. “Hij kijkt me niet aan. Misschien vindt hij er niets van. Vindt hij me gek. Ik durf het niet te vragen.

We zijn een jaar verder en hij zal nooit weten hoe belangrijk die avond voor me was. En ik zal het hem nooit vertellen omdat ik schrijver wilde worden geen prater.  Nooit denk ik aan hem. Maar vandaag wel. Mede dankzij hem heb ik mijn diploma gehaald. En misschien op een zonnige dag in mei zal ik hem bellen en vragen of hij wil wandelen in Helpman. Zodat ik hem dit kan vertellen. Maar ik denk niet. Want de herinnering aan dit gesprek is vast mooier dan de realiteit.

2 reacties

Emile 17 maart 2019 Reageer

Prachtig!

Niko 18 maart 2019 Reageer

Wat weer een schitterend stukje!

Geef een reactie